โปแตซ ... สู้ไม่ถอย ตอบคำถาม "เมื่อไหร่เหมืองจะนำคนกลับบ้านสักที"

ใกล้จะถึงเทศกาลส่งท้ายปีเก่าต้อนรับปีใหม่แล้ว เหลือเวลาแค่ 2 สัปดาห์ เราก็จะย่างเท้าเข้าสู่ปี 2560 

บรรยากาศในพื้นที่ตอนนี้มีทั้ง สุข มีทั้งทุกข์ พ่อ แม่ พี่ น้อง บางคนก็ล้มหายตายจาก บางคนก็หายหน้าหายตาไปทำงานต่างถิ่น บางคนก็หายหน้าไปแรมปี ไม่มีวี่แววจะกลับมา เหลือไว้เพียงแค่ ผู้เฒ่า ผู้แก่ และเด็กๆ ที่อยู่กันมากมายในแต่ละชุมชน หาคนรุ่นๆก็ไม่ค่อยจะมี 

บางครอบครัว มีแค่ตา ยาย กับหลานๆ ลูกๆไปทำงานอยู่ต่างจังหวัด นานๆจะกลับมาที กลับมาก็มีค่าใช้จ่ายมากมาย ทั้งค่าน้ำมันรถ ค่ากิน ค่าอยู่ พอกลับไปก็ก้มหน้าก้มตาหาเงิน ส่งกลับมาให้ลูกที่อยู่กับตาและยายที่บ้านพอได้จุนเจือครอบครัว .... 

อีกหนึ่งคำถามที่ยังโดนถามประจำไม่เคยขาดหาย คือคำถามที่ว่า 

"ตอนนี้เปิดรับสมัครงานรึยัง" 

"ตอนไหนทางบริษัทจะเรียกไปสัมภาษณ์งาน" 

"ตอนไหนจะได้ไปขายของให้คนงานในเหมือง" 

และคำถามที่โดนใจที่สุด "พี่คะๆ เมื่อไหร่เหมืองจะเปิด หนูอยากให้แม่หนูกลับมาอยู่บ้านกับหนูเร็วๆ 

พ่อ แม่ ปู่ ย่า ตา ทวด ลูก หลาน ในพื้นที่ เฝ้าถามว่าเมื่อไหร่เหมืองจะเปิดสักที ลูกหลานหนีไปทำงานต่างถิ่นเยอะแยะมากมาย  

อยากให้ลูกๆกลับมาหาบ้าง 

 อยากเจอหน้า อยากกินข้าวด้วยกันบ้าง 

อยากให้พ่อแม่ของหลานๆ พาลูกเขาไปเที่ยว เหมือนคนอื่นบ้าง 

ถ้าเหมืองโปแตซอุดรเกิดขึ้น ลูกหลานก็จะมีงานทำ การจ้างงานทั้งทางตรงทางอ้อมมากว่า 1,000 อัตรา ถ้าถึงตอนนั้นบ้านเราคงจะรุ่งเรือง เศรษฐกิจคงจะเฟื่องฟูดีแท้  บางคนถึงขั้นเตรียมแผนไว้ว่า ปีหน้าฟ้าใหม่เหมืองเปิด จะเปิดร้านขายของ เพราะถ้ามีเหมือง มีคนงาน ยังไงๆ ก็ได้ขายของแน่ๆ 

ตอนนี้ทุกสิ่งทุกอย่างมันคือฝัน ฝันที่ทุกคนอยากให้เป็นความจริง ฝันที่สร้างความตื่นเต้นให้กับคนที่รอคอยมานานกว่า 10 ปี บางคนรอมานานกว่า 10 ปีเสียอีก ตอนนี้ไม่มีคำว่ากลัวอะไรแล้ว 

มีแต่เสีนงที่เป่งออกจากปากว่า 

"ก่อนตาย ขอให้ได้เห็นเหมืองโปแตซเกิดก่อนจะได้ไหม" 

คำถามแบบนี้ เราไม่กล้าที่จะพูดอะไรกลับไป เพราะในใจลึกๆ เราแทบจะไม่อยากให้ใครล้มหายตายจาก เราอยากให้ทุกคนอยู่ให้ถึงวันที่เราเดินเข้าเส้นชัยไปพร้อมๆกัน .... แต่เราก็ได้แค่หวัง 

วัฎจักร กงกรรม กงเกวียน ชีวิตคนเรา มีพบต้องมีจาก มีเกิด ก็ต้องมีแก่ มีเจ็บ มีตาย เป็นของธรรมดา 

ตอนนี้เหมืองโปแตซ เป็นอีกหนึ่งความหวังของคนในชุมชน เป็นอีกหนึ่งความหวังที่คนในพื้นที่รอคอยอยากกลับมาทำงานใกล้บ้าน อยากกลับมาอยู่กับครอบครัว ที่ตัวเองรัก 

ใครไม่เชื่อ .... มาลงพื้นที่แถวๆนี้ดูนะคะ 

คนวัยทำงานมีน้อย คนแก่และเด็กๆมีเยอะ 

คนที่ทำงานอยู่ต่างบ้านต่างเมืองจะรู้ดี 

ว่าการที่จากบ้านไปไกลๆ ไปนานๆ มันรู้สึกอย่างไร