คำถามต่างๆเกี่ยวกับความกังวลมันหมดไปนานแล้ว ... มีเพียงคำถามใหม่ๆที่พวกเราตอบไม่ได้ .... ว่าเมื่อไหร่ เหมืองโปแตซจะเกิดสักที?

เสียงสะท้อนจากชุมชนรอบเหมือง จากการลงพบปะชาวบ้านในพื้นที่ของเจ้าหน้าที่ชุมชนสัมพันธ์ 

ชาวบ้านสอบถามเรื่องของการจ้างงาน การลงทะเบียนค้าขาย การลงทะเบียนผู้รับเหมา ไม่เคยว่างเว้นแต่ละวัน เพราะทุกคนล้วนแล้วแต่มีความหวังที่จะทำงานร่วมกับทางโครงการ 

 

คำถามต่างๆที่อยู่ในใจลึกๆของชาวบ้าน ไม่ใช่คำถามที่เกี่ยวกับความกังวลในเรื่องของมาตรการป้องกันผลกระทบด้านต่างๆ 

แต่เป็นคำถามที่ชาวบ้านและคนรอบๆเหมือง ถามทุกวันว่า 

"เมื่อไหร่เหมืองโปแตซจะเกิดสักที" 

มันเป็นคำถามที่ฟังแล้วจุกอยู่ในใจ

เจ้าหน้าที่ทุกคนก็ล้วนอาศัยกลยุทธ์ในการตอบที่นิ่มนวล 

น่าฟัง และดูเข้มแข็งที่สุด เป้าหมายของโครงการ คือการได้ใบอนุญาตการทำเหมือง (ประทานบัตร)

ท้ายที่สุด ... ช่วงนี้กำลังจะเข้าสู่ เทศกาลส่งท้ายปีเก่า ตอนรับปีใหม่ แต่แอบแฝงไปด้วยอารมณ์เศร้าๆ ของชาวไทยในขณะนี้ ที่ยังน้อมรำลึกถึงสมเด็จพระปรมินทรมหาภูมิพลอดุลยเดช บรรยากาศในพื้นที่จึงไม่ค่อยคึกคักเหมือนทุกๆปี มีเพียงคำอวยพรจาก ลุง ป้า น้า อา คุณตา คุณยาย ในพื้นที่ อวยพรให้พวกเราได้รับใบอนุญาตในการทำเหมืองในเร็ววัน เพราะยังเป็นความหวังอันสูงสุดที่ พ่อ แม่ พี่ น้อง รอคอยที่จะมาร่วมงานกับทางโครงการ เพื่อความเป็นอยู่ที่ดีขึ้น เพื่อครอบครัวที่อบอุ่น เพื่อลูกน้อยที่เพิ่งลืมตาดูโลก เพื่ออนาคตของเยาวชน ที่ยังรอความหวังต่างๆ ที่จะมาพร้อมกับเหมืองโปแตซ 

พวกเราชาวโครงการอุดรโปแตซ ... น้อมรับคำอวยพร กล่าวลา 

แล้วหันกลับขึ้นรถด้วยจิตใจที่หม่นๆ ชาวบ้านในพื้นที่ยังรอคอยความหวังจากพวกเรา ยังรอให้โครงการมาสานฝันอีกหลายๆอย่างในชุมชน ฟังแล้วก็มีกำลังที่จะฮึดสู้ ... รอคอยวันที่พวกเราจะเดินไปถึงจุดหมายพร้อมๆกัน ณ วันนี้ทางโครงการ ก็ทำหน้าที่ของเราให้ดีที่สุด ผลการพิจารณาจะออกมาเป็นอย่างไร เราบอกตัวเองเสมอว่า เราทำเพื่อประชาชนในพื้นที่ ... ดี่ที่สุดแล้ว

........ ขอส่งกำลังใจให้คณะทำงานทุกท่าน ........